நகரமயமாக்கலில் கரையும் அடையாளம்

தேவை மற்றும் பணி காரணமாக மக்கள் கிராமங்கள், சிறு நகரங்களிலிருந்து பெரு நகரங்களுக்கு இடம் பெயர்ந்து வருகிறார்கள். இந்த நகரமயமாக்கலில் கரையும் அடையாளம் குறித்த கட்டுரையே இது. Image Credit

நகரமயமாக்கலில் கரையும் அடையாளம்

உலகமயமாக்கல், தேவை, வசதி, பணி இடம் காரணமாகச் சொந்த ஊரில் வசிக்க முடியாமல் வேறு நகரங்களுக்கு, நாடுகளுக்கு இடம் பெயர்வது வழக்கமாக உள்ளது.

2000 ம் ஆண்டுக்குப் பிறகு வேலைவாய்ப்புக்காகச் சென்னைக்குச் செல்ல ஆரம்பித்த மற்ற மாவட்ட மக்கள், பின்னர் தேவையின் அளவு விரிவாகி, மற்ற மாநிலங்கள், நாடுகள் என்று பரந்து விரிந்து விட்டார்கள்.

முன்பு அவர்கள் இருந்த கிராமம், நகரம் அதிகபட்சம் 30 கிமீ தொலைவில் உள்ள நகரத்திலேயே அனைவரின் தேவை, பணி முடிந்து விடும்.

எனவே, வெகு குறைவான சதவீதத்தினரை தவிர மற்றவர்கள் சொந்த ஊரிலேயே வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்தனர்.

ஆனால், தற்போது நிலைமை முற்றிலும் வேறாகி விட்டது. பல்வேறு தேவைகளுக்காகப் பலரும் சொந்த ஊரை விட்டு நகர்ந்து விட்டனர்.

இதன் காரணமாக அவரவர் அடையாளத்தையும் தொலைத்துக் கூட்டத்தில் ஒருவராக மாறிக்கொண்டு இருக்கிறோம்.

அடையாளம் என்றால் என்ன?

நம் ஊரில் இருக்கிறோம் என்றால், நம்மைப் பற்றி அனைவருக்கும் தெரியும், சொந்தங்கள் உண்டு. நமக்கு என்ற மரியாதை மதிப்பு என்று இருக்கும்.

ஆனால், நகரங்களுக்கு, நாடுகளுக்கு இடம் பெயரும் போது, அதுவே தலைமுறையாகத் தொடரும் போது நமக்கென்று நம் ஊரில் உள்ள அடையாளத்தைத் தொலைத்து விடுகிறது.

ஊருக்கு வந்தால், நம்மை யாருக்கும் தெரியாது. பல தலைமுறையாக வாழ்ந்த இடம் அனாதையாக இருக்கும்.

இன்னும் 20 வருடங்களுக்கு கொஞ்ச நஞ்ச ஒட்டுறவாது இருக்கும், அதன் பிறகு இதுவும் இருக்காது. தெரிந்தவர்கள் எண்ணிக்கை குறைந்து கொண்டே வரும்.

முதலில் திருமணம் என்றால் 2000 பேர் என்பது சர்வசாதாரணமாக இருக்கும் ஆனால், தற்போது 500 தாண்டுவதே பெரிய விஷயமாக உள்ளது.

எதிர்காலத்தில் 50 பேர் வந்தாலே சாதனையாக இருக்கும்.

இவ்வாறு குறைவதால் செலவுகள் மிச்சம் என்ற விவாதத்துக்குள் செல்ல விரும்பவில்லை. நான் கூற வருவது தெரிந்தவர்கள் எண்ணிக்கை குறைந்து கொண்டே வருகிறது என்பதை.

நெருங்கியவர்கள், சொந்தம் குறைந்து, தற்காலிக வட்டம் மட்டுமே இருக்கும்.

மக்களின் விருப்பம்

தற்போதைய தலைமுறையினர் இதை விரும்புகிறார்கள்.

காரணம், இவர்களுக்கு அதிகம் கூட்டம், சொந்தம், விழாக்கள், குடும்ப நிகழ்வுகள் ஆகியவற்றில் நாட்டமில்லை.

வாழ்க்கை சுயநலமாகத் தான், தன் குடும்பம் என்று அனைவருக்கும் மாறி விட்டது. இதில் தவறாக நினைக்க எதுவுமில்லை காரணம், சூழ்நிலைகள் அவ்வாறு உள்ளது.

ஊரில் இருந்தால், பிக்கல் பிடுங்கல், சொந்தக்காரங்க தொல்லை என்று கூடுதல் குடும்பப் பொறுப்புகளால் அவற்றிலிருந்து விலகி இருக்க நினைக்கிறார்கள்.

எனவே, காலமாற்றத்தில் இவை தவிர்க்க முடியாததாகி விட்டது.

திருமணமாகிய பெண்கள் கணவருடன் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்றால், ஊருக்கு வர யோசிப்பதே பல்வேறு கடமைகள், பொறுப்புகள் ஆகியவை அதிகம் என்பதாலே.

ஊரில் இருந்தால், திருமணம், துக்க நிகழ்வுகள், மாமனார் மாமியார் தொல்லை, தேவையற்ற செலவுகள் என்று இவற்றைத் தவிர்க்க நினைக்கிறார்கள்.

எனவே, எதற்கு ஊருக்குச் செல்ல வேண்டும்? இங்கேயே இருந்து விடுவோம் என்பதே பலரின் எண்ணம். அதோடு அங்குள்ள தரமான வாழ்க்கை முறை.

இது ஒவ்வொரு சராசரி குடும்பத்தாரின் எண்ணம். எனவே, இது சரியா தவறா என்பது வேறு விவாதம்.

திரிசங்கு நிலை

எனக்குச் சொந்த ஊரிலேயே (கோபி) இருக்க விருப்பம் ஆனால், பணி காரணமாகச் சென்னையில் தொடர வேண்டிய நிர்ப்பந்தம்.

சிங்கப்பூரிலிருந்து இந்தியாக்கு வர முடிந்த என்னால், சென்னையிலிருந்து எங்க ஊருக்குச் செல்ல முடியாத சூழல்.

ஆனாலும், ஊர் சொந்தம், பழக்க வழக்கம் பசங்களுக்கு அந்நியமாகி விடக் கூடாது என்று அவ்வப்போது விடுமுறையில் ஊருக்கு அழைத்து வந்து விடுகிறேன்.

தற்போது இரு சூழ்நிலைகளுக்கும் பழகிக்கொள்ளும் நிலைக்கு வந்து விட்டனர்.

எங்கள் ஊர் கோபியில் தற்போது வெளிமாவட்ட மக்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து மண்ணின் மைந்தர்கள் குறைந்து வருகிறார்கள்.

இன்னும் 15 – 20 வருடங்கள் சென்றால், கோபியே அந்நியமாகி விடுமோ என்ற கவலை வருகிறது.

கோபி அமைதியான நகரம், வன்முறை, சண்டை இல்லாத இடம் என்பதால், பணி மாற்றலில் வருபவர்கள் இங்கேயே இடம் வாங்கி வீடு கட்டிக்கொள்கிறார்கள்.

எந்தப்பிரச்சனையுமில்லை, வியாபாரமும் நன்கு ஆகிறது என்பதால், வெளி மாவட்ட மக்கள் அதிகளவில் கடைகளைத் திறந்து விட்டார்கள்.

இங்குள்ளவர்களும் பணி காரணமாகச் சென்னை, வெளி மாநிலம், வெளிநாடு என்று நகர்ந்து வருகிறார்கள். எனவே, இப்பகுதி மக்களின் கூட்டமும் குறைந்து வருகிறது.

இதனால், கொங்கு வழக்கே இன்னும் சில வருடங்களில் இருக்காதோ என்று தோன்றுகிறது.

நாங்களே எங்கள் கிராமத்திலிருந்து கோபி நகருக்கு இடம்பெயர்ந்து விட்டோம். இரண்டுக்கும் தூரம் அதிகமில்லை (10 கிமீ) என்பதாலும், உறவினர்கள் அங்கே உள்ளார்கள் என்பதாலும் பந்தம் தொடர்கிறது.

ஆனால், கிராமத்தில் உள்ளவர்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கோபி அல்லது வேறு இடத்துக்கு இடம்பெயர்வதால், எதிர்காலத்தில் எங்கள் சொந்தமே கிராமத்தில் இருக்காது என்று தோன்றுகிறது.

என்னைப்பொறுத்தவரை சொந்த ஊரிலேயே வேலை, தொழில் பார்த்து அங்கேயே வசிப்பவர்கள் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்கள். அவர்களைக் கேட்டால் வேறு மாதிரி கூறலாம். இக்கரைக்கு அக்கரை பச்சை 🙂 .

நமக்கான அடையாளம் என்ன?

எதிர்காலத்தில் எங்கே இருந்தாலும் ஒன்று தான் என்ற நிலை வந்து விடும் என்று கருதுகிறேன். நமக்கான அடையாளம் என்ன? என்று தோன்றுகிறது.

பணி ஓய்வுகாலத்தில் ஊருக்கு வர வேண்டும் என்பதே என் விருப்பம் ஆனால், தெரிந்தவர்கள் யார் இருப்பார்கள் என்று சந்தேகமே மேலோங்கி உள்ளது.

ஏனென்றால், உறவினர்கள் தெரிந்தவர்கள் பலரின் பிள்ளைகள் வெளி இடங்களுக்கு, மாநிலங்களுக்கு, நாடுகளுக்கு பணிக்காக இடம் பெயர்ந்து விட்டார்கள்.

இவர்கள் திரும்ப வருவார்கள் என்பது சந்தேகமே! வந்தாலும் முன்பு இருந்த பிணைப்பு (Bonding) இருக்குமா என்பது அதைவிடச் சந்தேகம்!

எனவே, எதிர்காலத்தில் பத்தோடு பதினொன்றாக வாழ்க்கையைத் தொடர வேண்டுமோ என்ற எண்ணம் வருகிறது.

தற்போது பல நிறுவனங்களும் சிறு நகரங்களில் தங்கள் கிளைகளைத் திறந்து வருவது, இதன் தாக்கத்தைக் குறைக்க வழி ஏற்படுத்துவது மட்டுமே ஆறுதல்.

மேற்கூறியவற்றை என் பகுதியை வைத்துக் கூறியுள்ளேன். இது ஒவ்வொரு பகுதிக்கும், ஒவ்வொருவரின் சூழ்நிலைக்கும் பொருந்தும்.

இவையனைத்தும் அனைவருக்கும் அனைத்து இடங்களிலும் நடந்த, நடக்கும், நடக்கப்போகும் சம்பவங்கள்.

தொடர்புடைய கட்டுரை

Bye Bye சிங்கப்பூர்

Previous articleFruit Chaat with Veggies and Roasted Peanuts
Next articleமதுரையில் இடியுடன் கூடிய மழை துவங்கியது